سلام من یه بچه شاعرموبلاگ من خرازیه منم اومدم به جمع مجازي ها تا خودي نشان دهمدرست مثل جوجه اي كه تازه سر از تخم دراورده باشدبابام دوتا جوجه داره يكي من يكي نيايشاز اين به بعد مطالبم را با اجازه ي ب

سلام من يه رنگ ابي امبابام اما قرمزهمن حتي رنگ قرمز را با ابي مينويسماما بابام ميگه :رنگها با اينكه مهمند مهم نيستند مهم رنگ فكر هاي ماستچه فرقي مي كند استقلال يا پرسپوليسمهم بردن است

باران م یباردمن به گنجشکهای بی آشیانه فکر می کنم.

زندگی کردنو یادم میره حتی یادم میره که یادم میره

ميدوني از اين همه بد بختی چه جوري خلاص مي شيم؟ يه شب یه شام درست و حسابي بپزي بخوريم، بعد سر فرصت تمام درزهاي درب و پنجره ها رو ببندیم يكيمون شير گازو باز كنه . . . بریم بخوابیم صبح نشده همه دردسرامون پریده باید ده پونزده سال بگذره تا بفهمی که همون یه بار بوده که حالت دیگه خوب نمیشه

همه بند نفسام شد یکی در میون دیدم فقط میدم تو نمیدم بیرون

یه جوری شده رو فرم باشم یه روز همه ازم میپرسن خوشحالی براچی؟

یادتون رفت یاد من موند مرور حرکت های همتون شد کار هر روز

ایستاده ام ایستاد ه ای ایستاده ایم جنگلیم تن به صندلی شدن نداده ایم تاريخ : جمعه هفدهم مهر ۱۳۹۴ | 15:24 | نویسنده : امیر حسین بگتاشی |

زندگی رسم خوشایندی است زندگی پرشی دارد به اندازه ی عشق زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من وتو برود زندگی حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد زندگی گل به توان ابدیت زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفس هاست هرکجاهستم باشم اسما

دلم لبریز باران است برای اینکه ابرم من ولی در آسمان تنهام ندارم شوق باریدن ازین بالا چه می بینم به زیر لایه های دود؟ خیابان، جد

بهار نم نم امداز اخر زمستان نشانه با خود آورد به خانه درختان برای دست شاخه نگین صورتی ساخت به گردن درختان گل و شکوفه انداخت درخت مثل دختر بهار خواستگار است جواهر شکوفه نشانه بهار است غلامرضا بکتاش

سلام دوستانسال نو مبارک میدانم که در بهار باران میبارد باران خوب است زیباست دلنشین است اما من همچنان به گنجشک های بی آشیانه فکر میکنم

((حاشیه))بزودی از رادیو جوان

وارطانبهار ، خنده زد و ارغوان شکفتدر خانه ، زیر پنجره ، گل داد یاس پیردست از گمان بداربا مرگ نحس پنجه میفکنبودن به از نبود شدن خاصه در بهار...وارطان سخن نگفت ؛سرافراز ، دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت...وارطان سخن بگومرغ سکوت ، جوجه مرگی فجیع را در آشیان به بیضه نشسته ستوارطان سخن نگفت ؛ چوخورشیداز